دو شعر برای روز تولد کسی که آواره انتظار های کشنده وکشدار است.

اولی را آبان امسال و دومی را ابان سال ۷۶ سروده ام.

یک توضیح ضروری:

پاییز 1376 یعنی 12 سال پیش نیز حال و هوایی شبیه همین روزها، حالم را گرفته بود، گذشته‌ام را پس نمی‌داد و آینده‌ام را نمی‌گذاشت به گونه‌ای رقم بزنم که پیش از آنکه کاسه سر به قول خیام، خاک‌انداز شود، یک ارزش افزوده‌ای چیزی بر جای بگذارم. و تنها رسانای نسلی به نسل دیگر نباشم.

 دوبیتی: 

کاشکی ما نیز عایق می‌شدیم// بعد از آن یک عمر عاشق می‌شدیم.// بی‌خطر مانند یک کبریت خیس،// شب به شب آیینه دق می‌شدیم.)

..................................................................................................................

 

شبیه جنگل پاییزی ...


دو شعر برای روز تولد کسی که آواره انتظار های کشنده وکشدار است.

اولی را آبان امسال و دومی را ابان سال ۷۶ سروده ام.

یک توضیح ضروری:

پاییز 1376 یعنی 12 سال پیش نیز حال و هوایی شبیه همین روزها، حالم را گرفته بود، گذشته‌ام را پس نمی‌داد و آینده‌ام را نمی‌گذاشت به گونه‌ای رقم بزنم که پیش از آنکه کاسه سر به قول خیام، خاک‌انداز شود، یک ارزش افزوده‌ای چیزی بر جای بگذارم. و تنها رسانای نسلی به نسل دیگر نباشم. (دوبیتی:  کاشکی ما نیز عایق می‌شدیم// بعد از آن یک عمر عاشق می‌شدیم.// بی‌خطر مانند یک کبریت خیس،// شب به شب آیینه دق می‌شدیم.)

 

 

شبیه جنگل پاییزی

آبان 1387

 

بی‌تو

شبیه جنگل پاییزی‌ام

که رنگ‌هایش جیغ می‌زنندو

برگ‌هایش را باد

به سادگی از شاخه جدا می‌کند.

 

بی‌تو

شبیه همین روزهای پاییزم

که آفتابش به جای آسمان،

همیشه بر لب بام است.

 

از راه رسیده بود، پاییز.

و من سرگرم تو بودم، و سرگرمی‌ات،

و حواسم نبود.

 

... و حواسم نبود

وقتی آفتابت بر من نمی تابد،

                                چقدر تنها می‌شوم.

 

روزهای مبادا از راه رسیده‌اند.

 

برگ‌ها

تمام برگ‌ها

زنگ می‌زنند و

                   خواب درخت سنگین‌تر می‌شود.

 

به خواب عمیقی فرو رفته‌ام

                                   .

                                   .

                                   .

                                   .

                                   مرا

                                           دریاب.

 

 

مشق پاییز آبان1376

 

وقتی از پیشانی تقدیر

          به گونه‌ی زندگی

                            افتادم،

آفتاب

       بر مشق زمین

                 خط کشیده بود

و شب

        از شانه‌ی روز بالا می‌آمد.

 

برگ‌ها

مثل اشک وباران

در کاسه‌ی سال فرو می‌ریختند

و به‌سان  روزهای من ورق می‌خوردند

تا شاید

شب از سر روز بگذرد.

                           ... که... گذشت.

 

بعد از آن غروب

هیچ‌کس به من نگفت

آفتاب حوصله آمدن را با خود برده است.

 

من

بی‌سبب این‌همه سال

              روی مشق پاییز

                          خط انتظار کشیده‌ام.